Muziekstudenten 2016: optimistisch, realistisch en een beetje idealistisch.

Dinsdagmiddag, in Café Rauwdouwer in Rotterdam, 15 Codarts studenten pop, jazz, world en klassieke muziek aan de vooravond van “het echte leven”. De meeste vierdejaars, enkele derdejaars en allemaal studenten van de minor Entrepreneurship. Na een jaar opdrachten geven, beoordelen, lessen over financiën, marketing en gasten uit de muziekbusiness was het voor mij, als docent van de minor, tijd om hun meningen eens op een rijtje te zetten.

Hoe zien ze hun toekomst? De muziekbusiness? Hoe idealistisch zijn ze? Wat gaan ze doen? Tijdens de laatste les, in het café, heb ik enkele stellingen aan ze voorgelegd.

1: “I will make enough money in music”

Het meest opvallende antwoord op deze vraag staat in de “No” kolom van het antwoordvel: een tekening van een piemel. “Ik blijf zeker actief als muzikanten, maar met mijn muziek ga ik geen geld verdienen, of heel weinig”, aldus de tekenaar, een jazz student, “ik ga na Codarts een andere studie doen, in het metaal, en daar ga ik mijn inkomen mee verdienen”. Maar hij is de enige in die “No” kolom, de andere antwoorden zijn veel optimistischer.

Ongeveer een derde denkt als muzikant genoeg te gaan verdienen. Drie zijn uitgesproken: ik wordt succesvol en bekend artiest, ik weet het zeker.

Maar de meeste studenten denken dat artiest zijn niet genoeg is, ze gaan het combineren met andere werkzaamheden: veelgenoemd zijn natuurlijk lesgeven, sessie-muzikant, maar ook arrangeren of componeren voor andere artiesten of voor film of games. Ook genoemd: toplines schrijven, beats maken voor hiphop. Of zelf concerten of festivals organiseren. Een studente denkt erover om een extra studie te gaan doen, maar dan wel gelinkt aan de kunstensector: bijvoorbeeld kunstmanagement of auteursrecht.

Kortom: vrijwel iedereen denkt genoeg inkomsten te vergaren in de muzieksector. En bijna iedereen bereidt zich voor op werkzaamheden achter het podium.

2: “If needed, I’ll adapt my music to the taste of the audience”

Zijn het principiële kunstenaars? Zijn ze bereid op het creatieve vlak water bij de wijn te doen? Bijvoorbeeld om publiek te trekken? De meeste studenten zijn geen principiële kunstenaars: ze hebben weinig problemen om muziek aan te passen, of om muziek te maken diBestand 28-01-16 16 52 15e niet hun voorkeur heeft. Maar ook vijf studenten zeggen dat niet te gaan doen.

Een popstudente heeft goed opgelet tijdens de marketing lessen: “nee, ik ga mijn muziek zeker niet aanpassen, maar dat wil niet zeggen dat ik niet commercieel denk. De manier van muziekdistributie, de promotie of de plaatsen waar ik optreed zal ik zeker aanpassen aan mijn publiek. Ik ga mijn muziek dus wél verkopen!”

Ook de beginfase van hun carriere speelt een rol: “In this phase you can’t be too strict, you have to be open to different roads. And possibly later you can specialize and focus on your own music”, aldus een Italiaanse popgitarist.

De studenten denken ook door actief te zijn in meer projecten of bands hun muzikale ei kwijt te kunnen. De ene activiteit zal dichter bij hun eigen stijl liggen dan de andere.

Maar: de eigen muziek lijkt in de meeste gevallen niet heilig.

3: “I’m very interested in how Virtual Reality and new technologies can open up new business opportunities for my music”

Een studente klassieke muziek beschrijft het concert van Metropole Orkest met de jazz band Tin Men and The Telephone, waarbij het publiek door middel van een live app het orkest kan aansturen. Maar voor zichzelf ziet ze nog niet hoe dit soort technologie haar kan helpen: “I can’t place it in the classical music world yet”.

De meerderheid is er echter wel in geïnteresseerd. In de “Yes” kolom staan enthousiaste uitspraken (“Yezzirr!!!”) door studenten uit alle genres. Maar ook “Gevaarlijk!!! Maar Gaaf”.

Enkele gehoorde antwoorden: “ik heb geen tijd om al die ontwikkelingen te volgen”, “veel gimmicks”. En in de “No” kolom: “I like to play in front of an audience”. Daarmee bedoelt de student: ik wil echte mensen voor me zien, ik denk dat muziek het beste tot zijn recht komt in een live setting. Hij krijgt daar in de discussie veel bijval voor. Kortom: wel interesse voor nieuwe technologieën, maar ook een voorkeur voor live muziek.

4: “I’m an idealist. I hope to contribute to a better world with my music”

Er is hoop!! De overgrote meerderheid van de studenten antwoordt overtuigd “Yes” op deze vraag. Maar niet op een bevlogen, hemelbestormende manier, “I think it’s nice if you bring a bit of happiness in your own audience”. Ofwel: in kleine kring, voor mijn eigen publiek, kan ik de wereld mogelijk een beetje beter maken. Maar zolang ik niet bekend ben, zit er niet meer in. Een popmuzikant: “as an unkown musician you just don’t have the ways to get your message across to millions of people”. Het is de overheersende mening in de groep. Realistisch idealisme dus. Toch zijn er twee studenten die, ook in deze fase, al vinden dat ze grotere doelen willen dienen. Op de vraag welke dat dan zouden zijn kwamen nog geen duidelijke antwoorden.

Er is ook twijfel of het publiek wel luistert naar de mening van de muzikant: “people don’t give a fuck about your lyrics or what you want to say with it”. En waarom zou je als muzikant meer te zeggen hebben dan andere beroepsgroepen? Er zijn enkele cynische geluiden over muzikanten die denken overal een mening over te hebben, zonder bijbehorende kennis.

Het gesprek ging daarna over op Beyoncé, die zich inzet voor vrouwenrechten, tegen seksisme, maar ondertussen schaarsgekleed ronddanst in haar clips en bij haar shows. “I don’t believe artists who stand up for a cause, they mostly do it for commercial reasons.” Artiesten zouden zo de goede doelen vooral gebruiken voor “branding”.

6A28014C3F432968DAC939C60EB6AD2F-ms-harmony-of-the-seas-te-rotterdam

Realistisch, idealistich dus. En flexibel wat betreft de toekomst in de muzieksector. Maar ook optimistisch. We dronken nog een biertje aan de bar van de Rauwdouwer terwijl sommige studenten zich haastten naar hun volgende gigs, rehearsals of gewoon etentje. Ondertussen maakte de Harmony of the Seas, het grootste cruiseschip ter wereld, zich klaar om Rotterdam uit te varen. Achterwaarts vaarde het onder veel bekijks de stad uit, liet enkele keren een indrukwekkende toeter over de stad klinken, keerde zich in de Waalhaven en koos voor de ruime zee.

Geschreven door Ewout van der Linden, directeur van Music Motion en docent entrepreneurship bij o.m. Codarts en SAE Institute. Houd de Music Motion site in de gaten voor blogs, workshops en netwerkmeetings over de muziekbusiness. Meer weten? Mail naar ewout@musicmotion.nl.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s